Vierde spaghettidag!!

woensdag 4 februari 2015

Hallo allemaal,

Wisten jullie al dat we vorig jaar een derde spaghettidag hadden en dat die 5820 euro opbracht?
Wisten jullie ook dat die opbrengst weer integraal overgemaakt werd aan het kinderkankerfonds Leuven (meerbepaald aan de afdeling kinderoncologie van Gasthuisberg)?

Vinden jullie het dan, samen met ons, een goed idee dat we op zondag 22 februari alle records van de tabellen eten?

Ok dan doen we dat toch gewoon. Alle details vind je als je op bovenstaande foto klikt.
Inschrijven kan nog steeds per e-mail : miet.cosemans@telenet.be

Tot dan!

PS voor de habitués : Er wordt gegeten in Alt-Hoeselt en niet in Romershoven!!

Jullie waren weer gul in 2011!!

woensdag 1 februari 2012

Beste 10e bochters en sympathieke 10e bocht sympathisanten,
7051 euro is het eindresultaat van onze 2011-campagne geworden.
En daar zijn we blij om. Heel blij zelfs.
Eind 2010 zaten we al aan een respectabel bedrag.
Harrie Cosemans en Georges Poelmans hadden net voor hun dood uitdrukkelijk gevraagd bloemen en kransen voor hen te laten vervangen door 10e bocht-stortingen.
Hun overlijden bezorgde het eindbedrag dan nog een heuse eindjump.
Met grote fierheid zijn we op zaterdag 28 januari onze grote cheque gaan brengen naar de nieuwjaarsreceptie van de dienst kinder-oncologie van gasthuisberg.
De 7051 euro volstaan ruimschoots om een nieuwe speciale rolstoel te kopen. De rolstoel die moet dienen om de oncologiepatiëntjes comfort te geven en hen mobiel te houden in moeilijke dagen.
We zijn fier dat we hen dit hebben kunnen bezorgen dankzij jullie allemaal.
Jullie hebben dat weer goed gedaan.
Bedankt!

Moeten we nu op zoek naar een berg met 73 bochten?

donderdag 19 januari 2012

Op donderdag 5 januari 2012 stierf opa Harie. Hij was 73. Hij werd begraven op 11 januari. Hier komen groeten aan hem van drie Tiende Bochters.

Groet 1
Waar we het allemaal over eens zijn: hij kon prachtig vertellen.
Het oudste verhaal, dat ik mij van hem herinner, begon zo.

‘Op de lange winteravonden,
toen de rovers in het bos vergaderd waren,
sprak de hoofdman tot Jan:
Jan, steek je pijp op en vertel eens wat.
Jan stak zijn pijp op en begon te vertellen:
“Op de lange winteravonden,
toen de rovers in het bos vergaderd …”

Het was een verhaal met een lus erin, een ingebouwde herhaling.
En hij vertelde het zo prachtig
dat ik het nu, meer dan 50 jaar later, nog woordelijk kan navertellen.

Als we aannemen dat het leven een verhaal is
met lussen en herhalingen erin,
kijken we nu naar de achterkant van zijn verhaal.
Alsof hij net voorbij gefietst is
en we hem op zijn rugzijde zien.
Wie was het die ons gepasseerd is
en wat was zijn verhaal?

Hij heeft zelf honderdduizend verhalen verteld.
Ongeveer zoveel. Je kunt het na-rekenen:
voorvallen
beschrijvingen van mensen en plaatsen
grappen, enorm veel grappen
herinneringen
reisverhalen
zelf verzonnen verhalen.

Op de vraag van Niels: ‘Opa, waar komen die allemaal vandaan?’
antwoordde hij: ‘Ik heb een boek opgegeten.
Al die verhalen zitten in mijn buik.
Waarom denk je dat die zo dik is?’

Op een enkele uitzondering na
waren zijn verhalen nooit somber of bitter.
De zon scheen er in
en het liep goed, zelfs grappig af.

Dat had hij, denk ik, van zijn moeder,
die al zoveel kinderen had gehad
dat ze bij het baren van haar laatste, haar jongste,
precies dàt erin kon leggen wat ze zelf goed vond.
En hoe ouder hij werd,
hoe méér hij nog op haar ging gelijken.
Ook uiterlijk. Zijn glimlach, zijn witte haren,
de manier van zwijgen tijdens een gesprek
het geregelde ‘och ja’ tussendoor.
En een grote mildheid bij het beoordelen van anderen.

Op de avond van de zondag in mei vorig jaar
dat hij zijn verjaardag vierde,
zijn laatste verjaardag blijkt nu,
zaten we na afloop naast elkaar.
Alle anderen waren weg, het werd langzaam donker buiten.
Een uur lang overliep hij alle mensen uit zijn leven.
En telkens hij een naam liet vallen,
dacht ik: ‘Nu gaat hij het zeggen,
nu gaat hij een schandaal of een lelijk geheim prijsgeven.’
Het was het meest ontgoochelende verhaal
dat hij mij ooit verteld heeft.
Ik weet niet hoe jullie het verdiend hebben,
maar jullie stonden allemaal in zijn top 10.
Dat kan natuurlijk niet, jullie zijn met veel meer,
maar hij had een thermometer
waarmee hij dat wel zo kon meten.
Dat had hij goed afgekeken van zijn moeder.

Ondertussen was hij gegroeid
als een boom in het bos van dat verhaal.
Een stam, die zich vertakt en verder vertakt
in een opeenvolging van gebeurtenissen
die telkens hun gevolgen hebben.

Bij voorbeeld. Hij begon met te houden van hout.
Later leerde hij het bewerken.
Nog later werd hij leraar
en leerde hij anderen om het te bewerken.
Hij leerde houden van oud hout. Antiek.
Hij begon erin te handelen,
met liefde voor het vak en de kunst.

Hij legde nog andere lussen in zijn verhaal.

Hij was zoon, later wees,
maar gaf het zoon-en-dochter-zijn door aan anderen.
En die ook weer,
zodat hij als opa uiteindelijk aan zijn honderdduizend verteluren geraakte.

Hij had een vrouw,
daarna niet meer, daarna weer wel.

Mag ik zeggen
dat hij een neus had voor geweldige vrouwen?

Met twee van hen heeft hij zijn leven gedeeld.
Hij was de broer van mijn pa
en, alweer in de herhaling, trouwde hij met de zus van mijn ma.
Volgens mij kon hij dat niet beter gedaan hebben.

Maar later komt een rover uit het bos langs
en haalt die vrouw weg.
Alles is dan ver.
Bovendien waren de kinderen in hun wildste jaren.
Hij kreeg het daar wel eens op de heupen van.
Maar de dingen kwamen doorgaans in orde:
zijn kinderen hebben hem altijd goed opgevoed.

Later hield hij van een andere vrouw,
heel verschillend van de eerste, zei hij zelf,
die helemaal paste bij deel 2 van zijn leven,
en dezelfde ervaring van verlies had gehad
(ook daar was die rover gepasseerd).

Hij kwam hier wonen, de grens opzoeken,
die later ook de grens van zijn leven werd,
omdat de nabijheid van die grens het makkelijker maakte
om haar te overschrijden.
Reizen. Hij reisde naar alle mensen
om met hen te eten en te drinken.
Het leven grand cru.
Hij belichaamde het ook zelf.

Aan het einde heeft dat lichaam ook een putsch gepleegd.
Hij begon onder meer zijn stem te verliezen.
Wat valt er moeilijker voor een verteller van verhalen?
Je kunt niet naar de stembandenwinkel.

Hij kreeg ook niet veel tijd
om zich te oefenen in het sterven.
De tijd om de boodschap te ontvangen
een fles wijn te ontkurken, eerlijk waar,
one for the road
maar niet meer de tijd om nog even te blijven hangen
tenzij de tijd om naar kamer 232 te verhuizen
en aan buisjes en een masker gekoppeld te worden.
Daar zorgde hij voor een laatste straf verhaal.
Toen de dokters stonden te overleggen
over hoe ze het misschien konden rekken,
kwam hij met een kort handgebaar tussen:
het is nu, het is gedaan, nu is het gedaan.

Het is sterk als je het eens kunt zijn
met het plaatsen van je eigen eindpunt:
‘Het verhaal is uit, dag allemaal,
hier komt nog het varken met de lange snuit.’

Ook dat kon hij dus goed, doodgaan.

Het was de rover die Kanker heet.
Dat doet mij eraan denken
dat hij op de valreep nog wat wilde betekenen
voor kinderen die daar ook van te lijden hebben.
De laatste lus die hij legde.

Voor de foto op zijn gedachtenisprentje
heeft hij niet lukraak geposeerd,
maar in dat witte polootje
met op de kraag het logo van de Tiende Bocht.
En de boodschap:
‘Geen bloemen of kransen. Liever een bijdrage.’
Ik weet dat jullie van plan waren
om véél bloemen en kransen voor hem te kopen.
Nog mooier is hun waarde over te schrijven
op de rekening die op de rouwbrief staat.

En nog dit.
Niet dat wij rovers zijn en in het bos vergaderen,
maar in naam van de anderen benoem ik hem hier en nu
nog graag tot erehoofdman van de Tiende Bocht.

Een benoeming voor het leven, wilde ik zeggen,
maar juister is: erehoofdman voor alle eeuwen der eeuwen.

Mis hem heel erg.
Dat doen wij ook.

Groet 2
Beste Pa,

Hier zitten we nu in de kerk van Veldwezelt.

In onze kindertijd hebben we veel kerken bezocht met u. Enorm veel kerken eigenlijk. We konden toen geen dorpje binnenrijden of ge moest de kerk zien en keuren; qua stijl, qua inboedel en qua nog dingen die wij nooit snapten.

Het is mijn tweede keer dat ik in deze kerk kom. Jaren terug waren we hier ook voor de begrafenismis van Sascha.

Donkere tijden waren dat. Ik heb u toen niet naar de welfsels en de beelden en schilderijen zien kijken. Die dag interesseerde het u duidelijk niet.

En nu zijn we hier dus weer. Het straffe is dat we hier vandaag evengoed hadden kunnen zijn voor uw trouwmis met Corry. Dat trouwen met haar stond blijkbaar in de steigers maar er was geen haast bij. Dat kwam wel goed.

Het was me wat, pa, uw laatste drie- vier weken. Dit stond in geen enkel script of roadbook. Dat dat uitgerekend u moest overkomen. Het deed me aan de storm van pukkelpop denken.

Een zonnige namiddag, iedereen goed gezind, het gingen nog mooie dagen worden. Dan heel snel een pekzwarte hemel gevolgd door een korte, allesvernietigende en dodende storm. En dan was er stilte. Iedereen keek eerst naar de ravage en dan naar elkaar.

Zo snel en onverwacht was het deze weken eigenlijk ook. En zie ons nu hier in de kerk van Veldwezelt zitten na uw storm. Er komt geen persconferentie, er komt geen onderzoek. Het is gewoon zo. We moeten het ermee doen en natuurlijk is dat enorm pijnlijk.

Jef van An van Tant Margriet vraagt zich af of we nu een berg met 73 bochten gaan moeten opfietsen. Awel Jef. Uiteraard had ik daar ook al aan gedacht, maar hij bestaat niet, zo’n berg. En eigenlijk… Gelukkig maar want als ge al zag hoe sommigen eruit zagen na tien bochten klimmen…

Beste Pa, meester Cosemans, noenk Harie, dikke opa, Henke van Pejke.

Bedankt voor alles. We gaan u enorm hard missen. Dat weet ge. Dat hebben we u gelukkig nog duidelijk kunnen zeggen.

Doe het nog goed en doe ze daar vooral de groeten. Vooral ons ma, Stijn en Sascha. Ze gaan u graag zien aankomen. Daar zijn we zeker van.

En toch ook nog dit. Ik vond het een eer om twee weken geleden door u gebrieft te worden over praktische en andere zaken. Maak u vooral geen zorgen daarover pa. Alles is gedaan en doorgegeven aan al uw kinderen en kleinkinderen. Dat komt allemaal goed.

Ik blijf me nu wel afvragen of ge ‘t een mooie kerk vond.

Groet 3
Liefste opa
Ik wou niet dat je doodging.
Het leukste vond ik om met jou naar Luik Guillemins te gaan.
Je vertelde zo mooie verhaaltjes, en je maakte altijd zo mooie tekeningen.
Ik ben zo verdrietig !!!
Je kon zo goed auto rijden en je kon zo mooi
Fluiten
Dank u
Ik mis je
K hoop dat god goed voor je zorgt

Niels

Bericht voor Veronique

zondag 28 augustus 2011

Eind juli kampeerden we op een verhoogde wei achter De Steenoven in Herzele. Veronique die daar werkte, bracht het zo voor mekaar dat we ook in het weekend konden douchen. Zij en haar collega’s zorgden ook voor elektriciteit, wat handig is als je koffie zet of de haardroger wil gebruiken om voor het slapengaan warme lucht in je tent te blazen.

Aan het einde van onze zesdaagse vertelden we Veronique dat we een eigen website hadden. Heel binnenkort zou daarop het verslag van onze zomerpassage staan. Intussen heeft het wel twintig keer geonweerd en is de bliksem met tienduizend flitsen door de hemel geschoten, zovele keren dat u en Veronique op het scherm hebt zitten speuren naar het rapport van onze lotgevallen. Vergeefs. Bestonden we nog wel?

Het excuus is dat we het eerst zelf moesten her-beleven. Mooie dingen worden achteraf onwerkelijk, je moet ze de tijd gunnen om tot herinneringen te stollen. Maar het is nu eindelijk zo ver.

Meestal waren we onderweg, op de fiets, of voor wie zich rokend achterop wilde laten meedrijven, op een tandem. Door de Zwalmstreek. Door dorpen die in de namiddag geen teken van leven te zien gaven. Door De Panne in een trapwagen – De Panne, waar we achter het reuzenstandbeeld van Leopold het hele strand ontzet over ons heen kregen, toen we daar de tien proeven van de juffen Crista en Suzanne uitvoerden, een moment dat de geschiedenis zal halen als de Dag van de Waanzinnige Strandspelen, uw verslaggever kent er die nog altijd aan kruipkoorts lijden.

Terwijl we fietsend door de Vlaamse Ardennen trokken, werden we soms nagekeken door voorbijgangers. Altijd was er dan iemand bij, die naar ons glimlachte, met een mond die zich opende tussen verwondering en genegenheid. Hoe kwam dat toch? We wisten niet wat die blik betekende. We konden het ook niet vragen, want we waren alweer de bocht om.

Ondertussen fietsten de profs onder ons over de hellingen van de Ronde van Vlaanderen, richting zee of Roubaix, nooit zo juist dat ze het uitgestippelde parcours uitreden, maar altijd toch weer zo trefzeker dat ze vóór donker binnenliepen. Andy, Bart, Dries, Miel, Jean-Marie en Sven – onthoud die namen. Op de Muur van Geraardsbergen reden ze de befaamde tijdrit, een legendarisch gevecht in hoogtemeters, alleen zijn we er door de vele verdachtmakingen van Dries over de corrupte tijdsopname nog altijd niet toe gekomen om de uitslag officieel te krijgen. De terugrit naar huis was een regenetappe, van begin tot einde, even fabelachtig als weerzinwekkend. Maar ook toen liep iedereen op tijd binnen voor het aperitief bij Miet thuis.

Daar, bij de vuurkorf in de uitdovende nacht, begon de herinnering. Nog één keer kwamen de dingen terug, de wespen, de pasta in het restaurant die je met een vergrootglas in je bord moest zoeken, bakkerij De Vuyst in de Groenlaan die opeens een klant voor honderd broodjes binnenkreeg, Jef en Sarah, allebei 9, die 50 kilometer met ons meefietsten, meeuw in de kooi, de zondagnamiddag in Beselare waar er ook na afloop geen einde aan de heksenstoet leek te komen omdat het niet duidelijk was wie echt en wie verkleed ging, blijf maar opnoemen, uw verslaggever krijgt het toch niet bijgehouden.

Op woensdag 3 augustus, de laatste dag, verzamelden we ‘s morgens in de keukentent, en dachten aan Stijn, ongeveer op hetzelfde uur als waarop hij drie jaar daarvoor gestorven was. Boven ons tikte de regen op het dak, we wisten het niet zeker, maar het was alsof hij zelf duizend druppels was geworden. En hadden ook de mensen die bij onze doortocht glimlachten, niet hetzelfde gevoel? Ineens zagen ze in ons een guitige jongen voorbijfietsen, hoe kon dat?

Namen dit jaar deel aan de Zomer van de Tiende Bocht: Andy, Ann, Bart, Corry, Crista, Dries, Eduard, Harry, Hugo, Jean-Marie, Jef, Joelle, Juliet, Kim, Korneel, Marc, Marleen, Miel, Miet, Niels, Piet, Renilde, Riet, Ruben, Sarah, Sven, Suzann en, Tine. Groeten van ons allemaal aan Veronique & collega’s. En aan u die ons bent blijven steunen.

Ons doel is nog altijd die stoel.

DE ZOMER VAN DE TIENDE BOCHT 2011

donderdag 21 juli 2011

Dag 1
Vrijdag 29 juli
Het Hazencriterium Hoeselt – Herzele (150 km)

- De renners vertrekken in Hoeselt. Middagpauze in het Meerdalbos, prachtig woud, heel uitgestrekt, zuidelijk van Leuven.

- Wie wil, kan hier deel 1 van de rit besluiten of deel 2 van de rit beginnen.

- De volgers zullen daar vanaf het middaguur zijn: parking Weertsedreef, aan het kruispunt met de Naamsesteenweg (N25).
Neem afrit 23 Blanden/Haasrode. Volg richting Blanden tot aan het eerste kruispunt waar de Naamsesteenweg is. Voor het Meerdaalbos naar links.

- Na de middagpauze rijden de volgers door naar Herzele, doen daar eerst een terrasje om te melden dat ‘ze eraan komen’ en beginnen de tenten op te zetten.

- Aankomst van de fietsers: voor het vallen van de avond.


Dag 2

Zaterdag 30 juli
De Superklassieker
(Herzele-Roubaix-Geraardsbergen, 150 km)

- De renners rijden heen en weer Roubaix. Doen enkele hellingen van de Ronde van de Vlaanderen aan, zetten de tanden in de kasseien van de Hel van het Noorden (niet vergeten: reservegebit) en keren via de Muur van Geraardsbergen terug.

- De liefhebbers doen een lanterfantende fietstocht van Herzele naar Geraardsbergen (enkel: 15 km). Het doel: een café op de markt waar je koffie en mattentaart kunt bestellen. Mogelijkheid tot stadswandeling. Of tot dolce far niente.

- Als de renners uit Roubaix in G. aankomen, organiseren we op de Muur van Geraardsbergen voor iedereen die het wil, een klimtijdrit: van de voet tot de top van de Muur – 1.075 m (Markt – Vesten – Oudeberg) – gemiddeld klimpercentage: 9%, steilste stuk: 19%.
Er zijn beëdigde tijdopnemers.
En malafide bookmakers.

- Na de céremonie protocolaire fietsen we samen terug naar Herzele – de liefhebbers geven het tempo aan.

Dag 3
Zondag 31 juli
De Heksen-etappe
(Herzele-Beselare, 80 km)

- De renners fietsen over een geaccidenteerd parcours van Herzele naar Beselare. Beselare ligt halfweg Waregem en Ieper. Andy woont daar in een heksenhuis (‘trek maar aan het touwtje, dan gaat de deur vanzelf open’).

- We voorzien halfweg een middagpauze (nog te bepalen – bijvoorbeeld: in Avelgem). Je kan hier deel 1 van de etappe afsluiten (hooguit 50 km) of inpikken voor deel 2 (die ook ongeveer 50 km lang is).

- De liefhebbers reizen met de auto naar Avelgem. Na de middagpauze stoten ze door naar Beselare. Het hele weekend hebben daar de heksenfeesten plaats. Meer info op www.heksenstoet.be/.
Om 15u30 gaat de heksenstoet uit, met verzekerde deelname van onder meer: de koets van de markies en de markiezin, het hof- en jachtgezelschap, meerdere sprookjesheksen, diverse reuzinnen (Fyte Kwick, Meele Crotte, Treze Belle e.a.) en het heksengewaag – in totaal 55 wagens en gezelschappen.

Er is een avondprogramma met Joni Sheila, Bert Gabriels, Les Folles de Gand en The Fools. Om 21.45u: de heksenveroordeling en daarna de herksenverbranding (tot 23.00u).

- Renners en liefhebbers rijden per auto terug naar Herzele.

Dag 4
Maandag 1 augustus
De Rit naar Zee
(Herzele – De Panne, 120 km)

- De renners fietsen. Het is een maandag. Een blauwe maandag.

- De liefhebbers rijden per auto naar De Panne. (We kunnen op aanvraag enkele fietsers tot halfweg het parcours brengen, zodat ze daar voor deel 2 van de fietsetappe kunnen aansluiten.) We kunnen onderweg bijvoorbeeld Ieper of Veurne bezoeken.

- De juffen Crista en Suzanne zijn verstokte zeebezoekers. Op de zeedijk van De Panne rekenen we op een gelegenheidsprogramma onder hun leiding (schelp-rapen, kwal-gooien, strandgasten aankleden, …)

- We rijden per auto terug, renners en liefhebbers samen, tenzij de renners liever terugfietsen.

Dag 5
Dinsdag 2 augustus
De Trofee Freddy Maertens
(Herzele – Oudenaarde – Nokere – Oudenaarde – Ruien – Herzele, 100 km))

- De renners fietsen, de liefhebbers rijden naar Oudenaarde.

- Om 10:00 u bezoek aan het Centrum Ronde van Vlaanderen – gids: Freddy Maertens.

- We eten na afloop in de gelagzaal (gelach-zaal) van het Centrum.

- De renners fietsen een parcours dat een aaneenschakeling van twee routes is, met Oudenaarde als knooppunt. Wie wil, kan dus in Oudenaarde na de helft van de etappe ophouden of aansluiten.

- Deel 1 van het rennersparcours loopt eerst door de Scheldevallei. Daarna gaat het naar Nokere, bekend van Nokere Koerse, en zo terug naar Oudernaarde.
Afstand 41,8 km
Knooppunten 93 – 92 – 86 – 81 – 82 – 84 – 91 – 87 – 97 – 36 – 37 – 45 – 42 – 44 – 46 – 96

- Deel 2 is lastiger. Van Oudenaarde naar Ruien, waar de Eddy Merckxroute begint, over de oude Kwaremont, de Paterberg en de Kluisberg.
Voor gevorderden.
Terug via Oudenaarde naar Herzele.

- De liefhebbers bezoeken per fiets de Zwalmstreek, na Blokkesberg de mooiste streek in West-Europa. De Zwalmstreek ligt op 15 km fietsen van Herzele.
Maar we kunnen ook met de auto naar Kluisbergen en omgeving.
Of naar nog een andere plek.

(Tijd brengt raad.)

Dag 6
Woensdag 3 augustus
Herzele – Hoeselt (150 km)
De Memorial Stijn

- Middagpauze in het Meerdalbos. Wie wil, kan hier deel 1 van de rit besluiten of deel 2 van de rit beginnen.

- De volgers zullen daar vanaf het middaguur zijn.

- Tegen het vallen van de avond zijn we terug in Hoeselt. Miet staat klaar met iets om te eten. En iets om te drinken.

- We houden vandaag ook een korte Stijn-herdenking.

Dag 7 en volgende …

… rustdagen

De derde zomer van de Tiende Bocht, editie 2011

donderdag 21 juli 2011

We zijn gesplit. We bestaan nu uit een groep renners en een groep liefhebbers. Tussen vrijdag 29 juli en woensdag 3 augustus doen we samen hetzelfde. Maar apart. En anders.

Herzele in de Vlaamse Ardennen is de spil van onze zomer. De renners fietsen meestal, de liefhebbers meestal niet. We zijn ongelooflijk divers dit jaar. Onder ‘Roadbook’ vindt u een uitgebreide beschrijving van onze dagreizen.

We doen het nog altijd voor het goede doel.

In 2009: ten voordele van de Cliniclowns.

In 2010: voor de aankoop van 18 televisietoestellen met dvd-speler die nu in de afdeling kinderoncologie van Gasthuisberg in Leuven staan.

In 2011: voor tenminste 1 rol kantelstoel die we willen schenken aan het kinderziekenhuis UZ Leuven.

Het Schepencollege van Herzele heeft ons het gras aan de sporthal geschonken als kampeerplaats.

U kunt komen meedoen. Het is nooit ver dit jaar. Kom voor één dag, voor het weekend, of voor het volledige programma. Laat het ons vooraf weten. Dan kunnen we de buurt tijdig waarschuwen.

Miet 0497299595
Bart 0478355780
Piet 0497/518969.

Vorig jaar plus één

dinsdag 22 februari 2011

Onze eetdag van zondag 20 februari 2011. Eén iemand heeft opgemerkt dat de opgediende spaghetti anders was dan vorig jaar. Zo te zien aan zijn gelaatsuitdrukking verkoos hij de rondere vorm van 2010. Maar we zijn trendy, dus serveerden we nu een platte versie. Wat viel nog meer op?

Iemand anders zei dat de wijn beter was. Ook van een ander jaar natuurlijk. En een ander land. En nog een trend, er waren meer meeneem spaghetti’s dan bij de vorige editie.

De drukte was dezelfde. Tegen halfzeven hadden we zelfs even een rij wachtenden die niet meteen aan tafel konden en aan de bar moesten blijven hangen. Ze vonden het niet eens erg, wij ook niet. Op een geslaagde spaghettidag mag dat één keer gebeuren. Het is dus één keer gebeurd.

Met hoeveel bent u gekomen? We weten het nog niet, we hadden het te druk om u te tellen. Onze boekhouder zou het kunnen berekenen aan de hand van de inkomsten, maar het ongeluk is dat onze boekhouder ook mee de spaghetti heeft helpen maken en achteraf de resten voor de kippen en de andere resten heeft gescheiden, en bovendien ander coulissenwerk heeft geleverd, nu dus even moe is en op verhaal moet komen. We kennen het precieze aantal eters dus nog niet. Maar we willen toch dat het een stijgende lijn gaat? We meten ons succes graag af aan klimmende grafieken. Toen we zondagavond om halftien alles terug op orde hadden, heeft een ziener onder ons dus een getal gependeld dat overeenkwam met het cijfer van vorig jaar plus één. Nieuw record.

Onze commandant vond het fantastisch. De dag daarop mailde hij het aan iedereen. Fantastisch. Als onze commandant het woord goed gebruikt, bedoelt hij al fantastisch. Dus dit zal dramatisch fantastisch geweest zijn.

Dank u wel allemaal. We zijn dank zij u goed op weg om die stoel aan te kopen. En nog deze vraag, wie mag die man/vrouw méér geweest zijn?

Ons doel is een stoel

zondag 13 februari 2011

Als je het juiste adres hebt, is het nooit lang zoeken naar een goed doel. We hebben ons oog dit jaar laten vallen op een rol kantelstoel. Eén die het voor kinderen leuk maakt om zich in moeilijke omstandigheden te verplaatsen.

Ilse die het zorgteam van het kinderziekenhuis UZ Leuven leidt en die we van een vorige editie kennen, had het over een kantelstoel. We waren er meteen voor gewonnen.

Een stoel voor kinderen die meer hulp en lichaamsondersteuning nodig hebben
• waarvan je de zitbreedte en zitdiepte in een zucht aanpast
• die je kunt kantelen en waarvan je de rughoek kunt verstellen
• waarvan de wielen voor een lichte duw zorgen en de armsteunen in de hoogte instelbaar zijn
• en die een frame van hoge kwaliteit staal heeft.

Die stoel bedoelen we.

Daar gaan we dit jaar voor

De meeste mensen eten doelloos …

zondag 13 februari 2011

… maar dat geldt niet voor u, vrienden en vriendinnen van de Tiende Bocht. Tenminste niet als u op zondag 20 februari bij ons komt. Wij nodigen u uit. U kunt het bij ons doen: eten met een doel.

Eet ten voordele van de afdeling kinderoncologie van Gasthuisberg Leuven. Die afdeling verzorgt kankerpatiënten zoals Stijn. Over Stijn, die in onze hoofden altijd tien zal blijven, raken wij niet uitgepraat. En als u zijn verhaal nog eens wil nalezen, biedt deze site u stof genoeg.
Ons doel is dit jaar de aankoop van een kantel rolstoel.
De twee vorige edities van onze spaghettidag waren alvast een voltreffer. Elk jaar wordt het eten lekkerder, de sfeer voortreffelijker, en wij vriendelijker . Ook het aantal deelnemers gaat in stijgende lijn. Vorig jaar meer dan 400. Gaan we voor een nieuw record?
Hier volgt praktische info.
• Zondag 20 februari
• Parochiezaal Romershoven (Hoeselt) – Romershovenstraat 76, 3730 Hoeselt
• Ons restaurant is open:
’s middags tussen 12u00 en 14u00
’s avonds tussen 17u00 en 19u00.
(Maar u bent natuurlijk ook welkom als u tussendoor binnenvalt, het duurt dan iets langer voor u aan tafel kunt, maar wij onderhouden u in de wachttijd vanzelfsprekend over de laatste geruchten die de ronde doen.)
• U kunt bestellen bij één van de Tiende Bochtleden. Loopt u geen van ons de komende tijd tegen het lijf, bestel dan telefonisch bij
Miet 0497299595
Bart 0478355780
Piet 0497/518969.
• Prijzen:
spaghetti 10 euro
kinderspaghetti 5 euro.
Reserveer vandaag nog.

Achtduizend éénendertig komma vier

dinsdag 28 december 2010

Op zondag 19 december sloten we de 10de Bochtrekening 2010 af en reden naar Gasthuisberg om het
verzameld bedrag te overhandigen. Sommigen lezen het ook graag in cijfers. Goed dan, het was 8.031,4 euro. Van wie mag die 0,4 zijn?

Het was een pooldag, zoals ongeveer alle decemberdagen van 2010. Maar omdat wij helden zijn (zie al onze vorige berichten), sneeuwde het die dag nog feller, zonder ophouden en in woeste vlagen. Er zat niets anders op dan de hondenslee uit het magazijn te halen en de grootste bek onder ons te muilbanden en ervoor te spannen. Ondanks goede voeding van het trekdier en stevige aanvuringsvloeken van ons allemaal arriveerden we met een achterstand van een halve dag op het traagste uurschema. Het voordeel van de aankomstplek was dan weer dat er een dienst intensieve zorgen voorhanden was.

En nu in ernst.

U hebt er weer een prachtig bedrag van gemaakt. We hebben de cheque op de afdeling kinderoncologie overhandigd. Dat wil zeggen: Noortje heeft het voor ons gedaan. Ilse, die de dienst thuisbegeleiding leidt, nam hem in ontvangst. Ze was er heel blij mee, zei ze. Goed voor de kinderen zelf. Tegelijk beschouwde ze het ook als een gemeende waardering voor de inzet van alle medewerkers op de afdeling.

Wat zal er met uw en ons geld gebeuren? De afdeling zal er achttien televisietoestellen met telkens een dvd-speler mee kopen. Dat is één set per kamer. Ook in de speelzaal komt er één. Een heel populair tijdverdrijf. Dat staat vast. Het aantal gebruiksuren wordt nu al fenomenaal hoog geschat.

Goed gedaan van u. En van ons. Als de traditie zichzelf respecteert, volgt op 2010 het jaar 2011. Het derde Tiende Bochtjaar. We staan alweer op nul.